Training 9 april 2009, Gent Jinenkan

Eindelijk nog eens in Gent geraakt.  Vandaag gaf Mario de training, ik had me psychisch voorbereid voor zijn afmattende maar zo deugddoende opwarming.  Mario herhaalde nog eens het idee van dergelijke opwarmingen : je mag dan nog je technieken perfect uitvoeren, zonder degelijke conditie zal je niet instaat zijn langdurige gevechten te overleven.  Ik moet hierbij denken aan vroegere veldslagen …  Voor mezelf zie ik het eerder als het in balans brengen van mijn geest-lichaam-hart drie-eenheid.  Het versterken van mijn lichaam is nodig om wat meer evenwicht te vinden op mijn ratio. 

Na de heuse opwarming hebben we 3 technieken gezien.  Maar eerst begonnen we met een wurgoefening.  De aanvaller wurgt je door middel van een frontale gekruiste greep bij de kimono.  De verdediger mocht geen technieken/gevecht uitvoeren, enkel voelen, bewegen, schouder goed positioneren, hoofd wat draaien en dus maken dat de wurging niet teveel kon aangespannen worden.  Behoorlijk intensief ;o)

Eerste techniek bestond uit 4 fasen, beide tegenstanders vertrekkende vanuit kniezit.  Aanvaller grijpt met één hand kimonovest van verdediger. 

Verdediger legt zijn linkerhand hand onder die van aanvaller en geeft gelijk een shuto met rechterhand waarbij hij op rechterknie gaat recht zitten.  Aanvaller is eventjes het noorden kwijt. 

De verdediger staat recht en neemt met zijn rechterhand de hand van aanvaller waarmee hij de kimonovest vastheeft.  Ondertussen geeft de verdediger een stamp met rechtervoet op borst van aanvaller. .

De verdediger zet stap naar rechts diep door de benen, waardoor een klemming wordt aangespannen en aanvaller plat op zijn buik komt te liggen.  (Bij deze beweging kan je makkelijk pols van aanvaller breken, nogal pijnlijk geweest) Ter afronding kan nog een finale stamp gegeven worden in ribben van aanvaller of op schouderblad Belang bij deze techniek was het inschatten van de verschillende dimensies (fast – slow; hard – soft) tijdens de 4 fasen.  Afhankelijk van de toestand van de aanvaller konden deze 4 dimensie toegepast worden. Bv, na de shuto was de aanvaller even verdoofd waardoor je tijd (slow) had om je techniek verder te positioneren …  Strategie/inzicht …!

Daarna kwamen we terug bij de wurging oefening.  Deze keer werd er een techniek aan gekoppeld,  een worptechniek.  Er zou volgens mij evengoed met de olifantenslag van woensdag gereageerd kunnen worden, of via een offerworp of eerst via een kopstoot of met elke hand een slag op oren of …

Om de worptechniek te kunnen inzetten moesten de ellebogen van aanvaller zodanig gemanipuleerd worden (hier opentrekken) door correct te bewegen.  Bij Griet lukte me dit tamelijk gezien haar fijn en kleinere gestalte.  Bij olivier, groot en struis, was het een kakafonie.  Ik vond de juiste houding niet.  Ik zou zo nog uren uitgeprobeerd willen hebben totdat ik het vond.  Want dergelijke technieken draait niet om kracht, maar om juiste lichaamsbeweging. Na 15 maal geprobeerd te hebben, lukte het me slechts minimaal.  Frustrated maar bon, het leuke is te weten dat we nog voor jaren zoet zijn ;o))

Daarna volgde nog een laatste techniek.  Als ik me goed herinner hebben we die ook gedeeltelijk gezien tijdens seminar van 3/11/7.  Jammer genoeg is mijn inkt op … ;o)

Zoals steeds werd de training afgesloten met een korte stretch.  Tot zover deze berichtgeving.  Te meer heb ik mogen ervaren dat Nin-jutsu voor mij ‘de kunst is van het bewegen van lichaam’.  Mario is daar het levende bewijs van ;o)

Bedankt aan elk,

frank

July 21st, 2009

About shodan…

 Along with my family, I spent 5 days in the delightful town of Ghent (Belgium) - where of course I had the opportunity to train together with Mario De Mol.
Intense.  Tough.  Technically perfect.  Stress.  Culture.  Meaningful.  Professional.  With these words I would describe the keiko with Mario!

I also had the opportunity to train for my "shodan test”, but before this, I understood that other basic techniques (such as"omote gyaku") need to be constantly trained in order to “clean” the movements, eliminate any unnecessary movement, to achieve perfection within a technique.  Like a perfectly smooth sphere, which moves in space, and I believe that this is the first real goal to understand, when you study the techniques of the martial arts.  This is the first lesson I had, and I will work hard towards this goal.

The second great lesson I learned was about the intensity in practice, where the mental effort joins the physical.  When training in this manner, you must sacrifice a lot; show commitment, perseverance and determination.  All of which I always find in Mario's lessons. 

Finally I realized that becoming shodan is not an arrival but a departure!  Certainly, the achievement of a level as shodan is a nice goal, gratifying, and I am proud to have passed this tough test, but I understand also that in martial arts (as well as in life in general) a rank is not a finish point. 

Thinking like you've arrived and are now settled is a long way off from the truth – what we do requires to be studied and maintained your whole life.  With this thought I started my new year of training...more mature, but with the awareness that this is only the first step towards perfection.  I am sure that with the help of  my teacher and consistent training I will be able to climb these steps one by one! 

Many of the lessons that I received from Mario in these past few days, have probably not been well enough grasped by me.  Because my English could be better, and also because ten hours of keiko is very hard.  My mind has taken as much as possible, but not all, I apologise for that. 

In these 5 days, I was also very close to my family: my wife and my little daughter.  This has helped to make these days unforgettable.  We were guests at the home of Mario, with his family, and their hospitality was exceptional.  We celebrated Mario's birthday all together (me and my family, Mario's family, and Bert).  There have been great fun moments , and other moments of cultural teachings, when Mario speaks to me about “karasu”, or of The Bear, and more, about the movement of the water...wasn't this a time of learning? Yes - I think so! 

Good sake concluded the evening with the last: “kampai".

 It is my duty to thank all the guys who have supported my training: like Olivier, whom I thank for his very valuable advice; Bert who was my uke during all 5 days and with whom I shared funny moments in sympathy; and Vanessa, very good uke during my shodan test.  Greetings to Kurt who I only saw a few times and to all the guys that I know, I hope to meet you all in Rome. 

Finally, a promise to my teacher: 

"YES, I WILL WEAR YOUR PURPLE KAKU OBI WITH HONOUR" – IKKAN!

 Thanks for everything!!! 

Federico Crisafulli, shodan, “Kounryusui Shibu Dojo Rome”

Rome (Italy)